BLOG #3 || 'Oe... Aah..'

Vechtstede.

Op 3 november hebben wij twee voorstellingen geweest en voor twee van onze nieuwe spelers was dit ook de première. Na onze voorstellingen gaf de COC voorlichting over het thema. Als je de blog van 3 november hebt gelezen schrijf ik daarin dat er eigenlijk niet veel mis kan gaan tijdens de voorstellingen.

Kan ik dat nog terugnemen? Want bij deze, doe ik dat. Het zorgt voor een best wel ongemakkelijke maar grappige situatie als iedereen behalve één cast-lid een deel van een scéne vergeet. Dan moet je dat maar samen oplossen. Als stelletje nieuwelingen was dit grappig om mee te maken maar ook leerzaam! Wat ook leerzaam was, was dat dit uitdagende klassen waren. Onze eerste klas was een groep waarvan je de reactie niet meteen af kon lezen. De tweede klas was juist een klas die geen blad voor de mond nam. De oooh’s en aaah’s en opmerkingen vlogen door de klas. Ik heb zelf nog niet zo’n klas meegemaakt, dus dit was ook even wennen! Je merkte in ieder geval dat het thema leefde in de klas en dat was leuk om mee te maken.  

Liefs,
Salem

BLOG #2 || "Een eerste keer"

Homonologen – 13 oktober ’17

Bernrode

Op 13 oktober hebben wij twee voorstellingen gespeeld. Voor sommigen van de cast was dit de eerste voorstelling voor een klas (waaronder ik), best spannend dus! We mochten spelen op een school waar één van onze cast-leden ook op school heeft gezeten, want een beetje nostalgie is nooit mis! Dus daar kwamen we dan aan, op de school… en wow! Wat een gebouw! De buitenkant van het gebouw gaf me het idee dat we terug waren gegaan in de tijd (en nee, niet de wintertijd, maar écht terug in de tijd), terwijl de buitenkant weer harstikke modern was, heel cool! Ik kon het niet laten om een beetje te lachen, denkend aan mijn oude middelbare school, en ook van verbazing dat het zo kan verschillen. Nadat we onze meningen over het gebouw geuit hadden konden we gaan spelen en de workshops geven. Ik vond de leerlingen open en doordacht. Zo kregen we in de workshops vragen zoals “Waarom denken jullie dat er nog steeds veel geweld is tegen homo’s?”. Dat vond ik interessant om over na te denken met de leerlingen. Hierover hebben we toen met ze gespard, waar mooie dingen uitkwamen. Ik was een stuk nerveuzer dan ik wilde toegeven, daarom is het extra leuk dat het juist goed ging maar, ik heb ergens eigenlijk ook wel de realisatie dat er niet zoveel mis kán gaan.

Liefs,
Salem

BLOG #1 || “Help, een hetero in de klas”

Homonologen – 11 oktober ’17

Docentenconferentie “Help, een hetero in de klas”

Het is woensdag 11 Oktober wanneer ik om 10 uur naar de bus loop. Ik vertrek dit keer vanuit Groningen, maar er is al een hele bups op pad in de auto en in de trein vanuit het westen van het land. Allemaal onderweg naar een docentenconferentie aan de Hogeschool in Leeuwarden (NHL). De cast bestaat uit zes spelers, waarvan het voor drie vandaag een première zal zijn, inclusief voor mijzelf. Toch wel een beetje spannend, maar we hebben nog tijd om even kort wat scenes door te nemen en de ruimte klaar te zetten. Na enige verwarring tussen welk gebouw ik nu moest hebben, kwam er een ontzettend aardige man op me af die de taak had gekregen om een meisje in een gele regenjas met een blauwe koffer te vinden. Dat was niet zo moeilijk. Het was Cees, directeur van het COC Friesland. Samen met Brenda Ottjes, directrice van Tûmba (kenniscentrum voor discriminatie en diversiteit, heetten ze ons warm welkom. Nadat we samen hadden geluncht gingen we even in een klaslokaal wat laatste dingen doornemen en werden er lieve kaarten gegeven aan de nieuwe spelers met toi toi toitjes van de regisseur, Eline Roozeboom. We zijn er klaar voor!

Een enorme zaal hadden we tot onze beschikking en we kregen er zin in. Eigenlijk was dit niet een ‘echte’ première, want normaal gesproken wordt deze voorstelling alleen gespeeld op middelbare scholen en soms in het hoger onderwijs. Maar dit keer zouden het voornamelijk docenten zijn waarvoor wij deze voorstelling zouden spelen. Eigenlijk als een soort visitekaartje. De muziek gaat aan, mensen komen binnen, handen worden geschut, verwarring wordt gewekt: “Wat gaat er gebeuren?” “Hoort dit al bij het stuk?” en na een korte intro beginnen we met spelen. Ik persoonlijk had er ontzettend veel plezier in. Bij het repeteren vergeet je vaak dat sommige scenes heel grappig zijn, of juist aangrijpend. Maar als je voor publiek speelt, dan weerkaatsen zij die emoties. Het was een volle zaal waar het leuk voor was om voor te spelen!

Na een kleine 50 minuten is het alweer gedaan (ons stuk is gemaakt voor een lesuur) en buigen we. Het deel om te spelen zat erop, maar onze regisseur werd daarna naar voren gevraagd om aan de praattafel te zitten samen met o.a. Mounier Samuel en Tofik Dibi. Na kort een aantal onderwerpen te hebben aangestipt betreffende gender diversiteit, welke termen juist zijn en welke verschillen er zijn en over hoe het is om te vertellen dat je op mannen valt in een Marokkaanse gemeenschap. Hierna begonnen de workshops, Homonologen gaf ook een workshop. Hierin werd onder andere nagedacht hoe de voorstelling in Friesland gespeeld kon worden en hoe hij goed aan kon sluiten bij het Friese publiek en de scholen. meer Fries kon worden gemaakt. Er werden nog vele andere workshops gegeven waar de spelers zich tussen verspreidden. Diner. Nog meer workshops. Borrel. Tegen een uurtje of 21.30 zaten we voldaan en wel weer in de auto, terug naar huis. Het was een goede dag.

Eva Bos